Chce zrezygnować ze studiów przez ludzi

[anetniczka]

W tym roku rozpoczęłam swoje wymarzone studia. Od razu poznałam grupę osób i byłam szczęśliwa, że mam fajnych znajomych, z którymi od pierwszych dni tworzymy paczkę. Niestety, ale okazało się, że obgadują innych, są wredni, tworzą sami ze sobą jakieś wewnętrzne grupki. Niby się lubimy, ale jednak widać, że to taki typ osób i pewnie za plecami o mnie też plotkują, skoro robią to z innymi. Boję się od nich odłączyć, bo zostanę ich ofiarą, a z drugiej strony mam ich dosyć. Przerażają mnie też zajęcia grupowe, których mam mnóstwo. Tam ludzie z kolei mają Cię gdzieś, mądrzą się, popisują. Wywołuje to we mnie taki stres, że chyba zrezygnuję ze studiów dla swojego zdrowia psychicznego Dzisiaj płakałam cały wieczór, a dotąd byłam silną, opanowaną osobą. Jestem towarzyska, łatwo nawiązuję znajomości i dotąd nie bałam się np. wystąpień publicznych. To naprawdę źle na mnie działa. Mam 24 lata, poszłam na studia dopiero po kilkuletniej przerwie kiedy byłam pewna kierunku i odłożyłam na niego pieniądze, zaoczne, myślałam, że tutaj ludzie będą bardziej poważni...Czy warto rozważać rezygnację z wymarzonego kierunku czy lepiej się męczyć z ludźmi? Jak myślę o pójściu na uczelnię, to mi niedobrze... 

[Łukasz]

Raczej nie ma sensu rezygnować że studiów prze z to że grupa osób Ci nie odpowiada. To dopiero początek a pewnie z czasem znajdziesz odpowiednią grupę osób. 

[polerst]

Niby studenci to ludzie dorośli, którzy zdali egzamin DOJRZAŁOŚCI, a jednak tak się zachowują, jak opisałaś... 

Rozumiem, że jesteś przydzielona do jakiejś grupy dziekańskiej - jeśli jest ich więcej niż jedna, spróbuj się przepisać (musisz iść do dziekanatu w tej sprawie). Z kierunku nie ma co rezygnować, prędzej zmienić uczelnię po semestrze/roku (zależy, jaki rodzaj rozliczenia ma Twoja uczelnia).

[madeline]

Szukaj znajomych poza studiami, żeby mieć odskocznię. Wtedy może nie będziesz się wieczorami zamartwiać, tylko spędzać czas z kimś fajnym, a tych beznadziejnych znajomych mieć w nosie. Rezygnacja z marzeń przez nich jest bez sensu.

[RackiMichał]

 Nie warto rezygnować, przez bandę jakichś zarozumialców. Niestety czasy są coraz gorsze, a co za tym idzie- ludzie też. Tak jak napisał mój poprzednik, może poszukaj znajomych poza studiami, lub zaprzyjaźnij się z ludźmi z innych kierunków, grup. W swoim życiu na pewno nie raz jeszcze spotkasz miejsca, gdzie trafisz na takich ludzi, chociażby w pracy. Nie przejmuj się, nie rób niczego wbrew sobie i idź do przodu

[beeblee]

Nie warto rezygnować ze studiów ze względu tylko na ludzi, to głupota. 

[aguagu]

Przecież Ty tych ludzi widzisz raz na dwa tygodnie, kobieto. Z tak małą częstotliwością to można posiedzieć nawet z uczestnikami programu Warsaw Shore albo Chłopaki do wzięcia. 

[polishwolf97]

To mi przypomina moją historię. Ja zostałem przyjęty do wydziału zamiejscowego w mniejszym mieście na chemię. Na początku było dobrze. Zostałem starostą, założyłem im maila grupowego i dysk w chmurze, pozałatwiałem im książki oraz nawet jako pierwszy założyłem grupę na FB. Niestety, wszystko popsuło się w drugim semestrze. Zaczęły się pomówienia, próba degradacji (nieudana) z stanowiska starosty, blokowanie dostępu do informacji i innych rzeczy ważnych, brak współpracy w grupach laboratoryjnych (uniemożliwianie skorzystania z szkła, sprzętu i odczynników). To połączyło się z depresją której żaden specjalista mi nie wyleczył. W trzecim semestrze stałem się kimś obcym dla tych osób (bo dostałem drugi warunek i o dziwo rozłożono mi go na raty), wyleciałem z stanowiska starosty bez uzasadnienia, jeszcze bardziej zaczęto mnie dręczyć (i tu niestety jak musi być akcja to musi być reakcja czyli mówiłem głupoty, których żałowałem). Najgorzej było gdy byłem podtruty chloformem. Byłem apatyczny, ziewający (bardziej niż zwykle). Wtedy bito mnie po plecach, kopano w nogę  i prowokowano do najgorszych rzeczy. Zniszczyło mnie to całkowicie. Nikogo tj. dziekana, prodziekana (który był ze mną trochę na ty), opiekunki roku czy pełnomocnika rektora (wyjątkiem był psycholog z biura ds. niepełnosprawnych który zapewnił mi zajęcia z metod nauczania i relaksacji) bo bałem się tego zrobić i mieć problemy w przypadku  braku udowodnienia. Na szczęście się przeniosłem i jednocześnie wróciłem do domu. Straciłem wyjątkowe studia na poziomie politechniki, niezależność ale zyskałem spokój, ,,cudowne wyzdrowienie'' z depresji oraz przychylnych kolegów i koleżanki. Każda decyzja musi zaważyć na przyszłości.

[Malutka]

Pamiętajcie jedną rzecz. Jeżeli idziecie na studia, to każdy ma swoje życie i problemy.
Wszyscy będą za plecami gadać i to jest nieodłączny element naszego społeczeństwa. Zawsze będą robić się grupy i cisnąć jakąś osobę. Z takim czymś trzeba walczyć. Najlepszą metodą jest robienie wszystko po swojemu i mieć w czterech literach zdanie ludzi, którzy mają ogromne kompleksy. :* Rada od Małej  

[Świątek]

Ludzie są różni, nie z każdym się można dogadać. Dotyczy to szkoły, studiów czy pracy. Omijać, unikać takie persony i w ogóle sobie nimi nie zawracać głowy. Choć przyznam szczerze, że pierwszy raz słyszę o takich skrajnych historiach. Cóż, widać mi się poszczęściło, na studiach trafiałem na naprawdę fajnych ludzi i tworzyliśmy zgrane paczki znajomych.