guterson

Właśnie na studiach typowo humanistycznych zawsze jest historia. Nie wiem czy nadążyłaby z materiałem zajmując sie tym + czytać jakieś powieści na tle historycznym, które pozwoliłyby mi to wszystko zrozumieć i zapamiętać. Zajęłoby to wszystko strasznie dużo czasu. O architekturze pomyślałam, bo za dzieciaka strasznie lubiłam rysować, trochę to zaniedbałam, ale zawsze na zajęciach technicznych lubiłam te wszystkie techniczne rysunki. Informatyka to w sumie rozległy kierunek. Może połączyłabym być grafikę komputerową (czyli talent za dziecięcych lat), a tak jak pan niżej wspomniał - kryminologię jako podyplomowe? Hm..

Tzn. to zależy jeszcze jaka część historii. Np. wiedza o IIWŚ mi lepiej wchodziła, bo się tym po prostu interesuję. Na polski mi ta wiedza raczej łatwo wchodziła, tak samo z wosem - go też potrafiłam się uczyć. Sama studia może byłby ciekawe (psychologia), ale ciężko z pracą. Chciałabym połączyć pożyteczne z pożytecznym i mieć pracę związaną z ukończonymi studiami, a nie skończyć na kasie mimo wykształcenia i się męczyć do końca życia.

Witam. Niby mam jeszcze dużo czasu na wybór kierunku (jestem w 1 klasie LO), ale nie chcę zamartwiać się na ostatni moment. Ogólnie to jestem w klasie matematyczno-fizycznej. Jakoś sobie radzę, ale nie czuję żeby to było to. Jestem w połowie umysłem ścisłym, a w połowie humanistką. Duszę mam humanistyczną, lubię literaturę, czytam książki i rożne takie artystyczne sprawy. Wszystko byłoby ok, tyle że nie potrafię uczyć się historii, nie mogę czytać tego ze zrozumieniem, jak dla mnie historia to najgorszy przedmiot. i tak wylądowałam na matfizie. Nie mam pojęcia czy się kierować - brnąć w przedmioty ścisłe, czy być humanistą bez znajomości historii (?). Myślałam nad kryminalistyką/ pracą z osobami chorymi psychicznie. Lubię te takie "mroczne klimaty". Zastanawiałam się też na architekturą i informatyką. Wszystkie te kierunki są bardzo odległe od siebie, a to dlatego, że mnie mam jednego, konkretnego zainteresowania. Jakieś rady?